Als je afscheid moet nemen van een naaste, lijkt de dag soms in een waas voorbij te gaan. Er gebeurt zoveel — gesprekken, rituelen, blikken, stilte, momenten van troost en verbinding, wat kinderen doen die het allemaal heel anders beleven als de volwassenen — dat je niet alles bewust kunt opnemen. Dat is precies waarom een beeldverhaal van de dag van grote waarde kan zijn.

In de week na een overlijden gebeurt er veel. Er moeten keuzes gemaakt worden, afspraken gepland, mensen gesproken. En dan is daar de dag van het afscheid zelf. Vaak gaat die dag als in een waas voorbij.

Naast de standaard regeldingen zijn er nog veel meer keuzes rondom een afscheid.Vaak ontdek je die pas wanneer je al midden in het proces zit, of naderhand pas. De mogelijkheden zijn bijna eindeloos — en juist dat kan het soms lastig maken.

Vaak terwijl het hoofd nog vol zit en het verdriet rauw is. Toch schakelen veel nabestaanden vrijwel direct over naar de regelstand. Niet omdat het zo hoort, maar omdat het nodig is.

Het begon bijna 20 jaar geleden, toen ik mijn eerste spiegelreflex kreeg. Naast mijn kinderen, was ik vooral bezig met natuurfotografie. Vooral de rustige momenten buiten en kleine details in de natuur trokken me aan. De schoonheid van het alledaagse.

Waarom zou je foto’s mét elkaar laten maken? Veel mensen stellen het uit, terwijl foto’s van en met je dierbaren laten maken juist zo waardevol is. Er is altijd wel een reden om te wachten: geen goed moment, te druk, iemand heeft geen zin. Herkenbaar?

Als je jong bent, als je gaat samenwonen of trouwen, voelt een zogenaamde ‘loveshoot’ of ‘koppelshoot’ logisch.

Nou nou, dat was weer wat. Maar ik heb het gedaan!

That's when the magic happens...

Wauw mama, wat was jij een mooie vrouw!

De eerste blog op deze pagina. Fotograferen en schrijven. Kan ik dat combineren?