Wat vaak vergeten wordt: herinneringen vastleggen bij een uitvaart
In de week na een overlijden gebeurt er veel. Er moeten keuzes gemaakt worden, afspraken gepland, mensen gesproken. En dan is daar de dag van het afscheid zelf. Vaak gaat die dag als in een waas voorbij.
Natuurlijk ben je aanwezig, maar ook weer niet helemaal.
Je luistert, je voelt, je probeert alles in je op te nemen. Maar tegelijk mis je details. Aanwezigen. Blikken. Gebaren. Momenten die er wel waren, maar waar je zelf niet bij kon zijn.
Dat kan ook niet anders want veel gebeurt letterlijk buiten jouw zichtveld.
Juist daarom kan het vastleggen van herinneringen van grote waarde zijn.
Een afscheidsfotograaf is geen standaard onderdeel van een uitvaart maar is juist hierom belangrijk.
Het staat zelden op het to-do lijstje. Vaak wordt er pas later aan gedacht, of zelfs helemaal niet. En toch hoor ik achteraf vaak hoe helpend het is om foto's (en dan vooral een fysiek album) te hebben van het afscheid.
Bijzondere locaties.
Bij een afscheid in de natuur, zoals bij natuurbegraven, speelt de omgeving vaak een grote rol. Het licht, de seizoenen, de stilte en alles wat groeit en bloeit. Deze elementen maken deel uit van de herinnering en dragen bij aan hoe het afscheid wordt ervaren. Een afscheid in de natuur voelt vaak verstillend, verbonden en dichtbij.
Bij een kerkelijk afscheid ligt de nadruk juist op symboliek en rituelen. De ruimte is statig en plechtig. De lijnen van het gebouw, de hoogte, het licht dat door glas-in-loodramen valt. De stilte, de vaste vormen, de gezangen. In een kerk wordt het afscheid vaak gedragen door een gevoel van verstilling, introspectie en verbondenheid met iets dat groter is dan onszelf.
Waar je ook voor kiest, als uitvaartfotograaf beweeg ik me passend bij de situatie. Rustig en op de achtergrond, met oog voor wat er is. Ik leg de sfeer vast die jullie afscheid kenmerkt, of dat nu in de natuur is, een crematorium of binnen de muren van een kerk.
Krijg een indruk door een kijkje in het digitale lookbook. Je bent ook meer dan welkom om hem in het echt te komen bekijken.
Foto’s doen iets bijzonders.
Ze geven houvast aan herinneringen die anders vervagen. Ze laten zien wie er waren. Wat er gebeurde terwijl jij in gedachten verzonken was. Ze maken het mogelijk om samen terug te kijken, of juist alleen. Net wat fijn is op dat moment.
Met foto’s wordt het vaak makkelijker om te praten.
Niet recht tegenover elkaar, maar samen kijkend naar hetzelfde beeld.
“Weet je nog…?”
“Dat moment had ik helemaal niet gezien.”
“Wat fijn dat dit er is.”
Herinneringen vervagen met verloop van tijd. Ook is het mogelijk -en geloof me, dat gebeurt vaker dan je zou denken- dat herinneringen veranderen. Foto's als anker helpen om herinneringen goed vast te houden.
Ze vertellen het verhaal. Soms brengen ze een boodschap over die met woorden moeilijk over te brengen zou zijn . Een enkele foto kan complexe emoties, culturele momenten of de schoonheid van kleine details vastleggen.
Herinneringen vastleggen gaat niet over het vastleggen van verdriet.
Het gaat over het vasthouden van wat betekenisvol was. Over liefde, verbondenheid en afscheid nemen op een manier die past.
Voor nabestaanden is het vaak belangrijk om te blijven praten over wie ze missen. Niet één keer, maar steeds opnieuw. Beelden helpen om die gesprekken gaande te houden en de herinnering levend te houden. Waar het lastig kan zijn om het gesprek te beginnen met iemand die in diepe rouw zit, kan het helpen om samen foto's te bekijken. Het gesprek volgt dan vanzelf.
De afscheidsfotograaf maakt dat mogelijk.
In de volgende blog sta ik stil bij hoe zo’n dag wordt vastgelegd.
Wat een uitvaartfotograaf ziet, meemaakt en vastlegt. Bijna onzichtbaar. maar met volle aandacht aanwezig.
Reactie plaatsen
Reacties